hakkımda

ERTELEME HAYATI

Başta şunu söylemek istiyorum zaman geçiyor…Ve bu ana bu güne bu yıla bir daha dönemeyeceğiz. Onun için zamanı en iyi şekilde olmasa bile evet ben bugün bunu kattım hayatıma ve bunu öğrendim hayattan demeniz gerekir bence 🙂

Şu an sanırım birkaç yıldır hayalim olan bir gönüllülük projesinde yer alıyorum ve evet mutluyum ama yeni gelecek günler içinde yeni hedefler koymam gerektiğini düşünerek yeni hayallerimin listesini yapmaya başladım bile:)

Burada tavsiye olarak diye değil ama kendi hayatımdan birşeyler anlatmak istiyorum. Korkularımı, engellerimi ve en başta kendi özgüvensizliğimi …

Ben Sivas ‘ın bir köyünde doğdum ,büyüdüm.Şu an çok nadir gidebilsem de ailem hala orada yaşıyor. Çocukken o kadar yaramaz ve geveze biriydim ki halada biraz kalmadı değil:) Yerimde duramazdım . İlk okulu köyde okudum.Ortaokulu sevgili akrabalarım ne kadar seni yanımıza alacağız İstanbul’da ya da İzmir’de okuyacaksın dese de ilçemizde olan bir yatılı okula gitmek zorunda kaldım.Ne yalan söyleyim hayatımda o kadar az yer görmüştüm ki heveslenmiştim istanbul ‘a ya da İzmir’e gideceğim için bu yüzden yurda ilk gittiğim zamanlar hiç sevmemiştim. İlkokulda şunu hatırlıyorum hocamız sınıfa gelirdi .Sorardı bize kim yatıla okula gidecek diye ben hiç parmak kaldırmazdım.Çünkü benim akrabalarım beni yanına alacaktı.İlk hayal kırıklığım değil ama o zamanlar en büyük hayal kırıklığımdan biri olmuştu.Daha öncesinde bir defa istanbul a gitmiştim.Çok hastalanıyordum.Babamda beni önce ilçeye sonra Sivas ‘a sonrada İstanbul ‘a göndermişti. Offf herkes bana yalandan hasta olduğumu söylemişti okuldan. Sırf İstanbul’ a gitmek için yapmışım sözde hasta numarasını . Tamam belki biraz abartmış olabilirdim .Ama sonuçta gitmiştim demi.

Ne yalan söyleyim o kadar çok hayal kurardım ki böyle kitap okur film izler hayal kurardım.Ama hiçbirşey yapamazdım. Sonuçta çocuktum ve kendi başıma ne yapabilirdim ki .Bu yüzden şehirden gelen akrabalarımızın ya bu yazda Yasemin’i gönder burada kalsın sözünü o kadar bekledim ki.Evet şimdi başkasına çok komik gelebilir ama etrafımda o kadar köyde kalmış başka biyere görmemiş insan vardı ki çok korkuyordum köyde kalacağım diye.Şimdi komik kalabilir belki yani sonuçta hayatında huzurlu yerler arayan birçok insan var ve bu yerlerin başında bence küçük sakin köyler gelir ki benim köyümde öyle biryer .Açıkçası benim hedefim ,isteğim ,hayalim ne deseniz deyin yeni yerler görmek,insanlar tanımak ve kendimi geliştirmek. Hayatımda zorunda kaldığım için değil tercihim olduğu için yaşamak isterim.Aksi halde çoğu şey beni mutlu etmez biliyorum.

Ortaokulum çok güzel geçti.İlçede kalıyorduk ama okulun çoğunluk öğrencileri bizim köyden geliyordu. Hiç yabancı olmadım. Ablalarım vardı ve her sorunumu onlar hallediyordu.Arkadaş edinmeme gerek kalmıyordu.Çünkü hiç yalnız kalmıyordum.Açıkçası bir yandan ne kadar güzel olsada ilerde bana bunun nasıl büyük bir problem olacağını bilmiyordum.Nasıl problem olur ki derseniz.Açıkçası tanımadığım insanlarla tanışma konusunda hala çok iyi değilim.Ama o zamanlar üstelik liseye geçince tanıdığım tek bir insanın olmadığı bir okulda okuyunca o büyük problemle başbaşa kaldım. Lisenin ilk yılında hatta ilk gününü o kadar iyi hatırlıyorum ki babamla gitmiştik.Yurtta kalacaktım yine ve yurdum okuluma yarım saat belki biraz fazla yürüme mesafesindeydi.Bir gün öncesinden yurda gelip eşyalarımı bırakmıştım ve Sivas ta yaşayan teyzemin yanında kalmıştık o gece. Off turuncu polarımı ve turuncu eteğimi hatırlıyorum.Çok komikti .Sıcağa rağmen hepsini geçirmiştim üstüme. Canım babam beniokula götürdü ve bişeye ihtiyacım olup olmadığını sordu.Kalem almayı unutmuştum ve onu söyledim.Canım babam gitmiş almış gelmiş.Hala saklıyorum o kalemi. Şurda söylemek istiyorum ki babam o sıralar 55 küsür yaşlarda.Canım babam hala o kadar üstümüze titrer ki. Neyse günün sonunda babam yine okula geldik beraber yurda kadar yürüdük.Yolu düzgün bilmediğimiz için dolambaçlı yollardan geçtik ve yarım saatlik mesafeyi saati aşkın sürede tamamladık. Babamın dediği bir sözü hatırlıyorum Kızım ben seni burada bırakamam dedi. Çok yorulmuştu hergün bu yolu gidip gelecektim.Belki diyebilirsiniz ki niye servis tutmadı.Açıkçası bizim için çok zordu maddiyat fazla iyi değildi ve üç kardeş okuyorduk. Neyse yurda geldik ama babam oradaki hocalarla konuşmuş kızımı okulundan biriyle aynı odaya verin diye sonra demiş konuşun o kişiyle kızım yalnız gitmesin okula diye ..Off akşam olunca ismin yurtta anons edilmeye başlandı ama nasıl işte şu lisede okuyan birinci sınıf öğrencisi danışmaya diye .Çok gülmüştüm.Ama babamın sayesinde en yakın arkadaşım ,ablam yurt annem ile tanıştım.Şerife 🙂 Aynı odaya düşmüştük.Üç yıl boyunca hergün okula beraber gittik .Babamda bir saatte geldiğimiz yolu gün oldu 15 dakikada gelir olduk. Güzeldi evet cidden çok güzeldi.Arkadaşlarımla hala konuşuyoruz zaman buldukça görüşüyoruzda..

Yani herşey çok mükemmeldi diyemem ama ..Neden mi ? Çünkü aynı şartlarla okuduğumuz ve benden daha başarılı bir kuzenim vardı. Açıkçası her zaman onu çok sevdim ve o kadar saygı duydum ki! Ama şu akrabalar yok mu tabi sadece o da değil kuzenimin sinsiliğide apayrıydı tabi. Devamlı olarak karşılaştırılırdık ama lisede ve sonrasında açıkçası iyice abartttılar bu konuyu.Yok ben çok para harcıyormuşum.Yok ben çok geziyormuşum. Yok ben ders çalışmıyormuşum. Yok ben farklı işler peşindeymişim.Yalan yanlış o kadar şey vardı ki annemler cahil insanlar kandırıyorlardı .Sebebini bilmiyorum desem yalan olur .Ama o zamanlar bilmiyordum.Ben farkl okula gidiyordum kuzenimle öğle yemeklerime para ödemek zorunda kalıyordum. Lise hayatım boyunca hiç cafe tarzı yerlere gitmedim.Tabi bu sorun değil hiçte sevmiyordum.Ama yapmadığım şeyler için yapıyormuş gibi gösterilmek çok zoruma gidiyordu. Ve dediğim gibi yanımdaki kuzenim benden daha iyiydi.Ama farklı insanlardık ne bileyim ben ne kadar deliysem kuzenim o kadar sessiz ve kendi halindeydi. Ama akrabalar off yakın akrabalar zar zor geldiğim liseyi sanki bıraktırmak istiyorlardı. Aynı olamazdık ki ne bileyim kimseye yukardan bakmadım ben ..Ya da onun sevdiği hiçbirşeyi sevmedim.Ama resmen neden türkü sevmiyorsun diye etrafımdan boş insan iması yiyordum. En kötüsü neydi ama basit kız gibi gösterilmek ve bunu aileme o şekilde aktarıyorlardı. Milletle gezip tozuyormuşum ,çok para harcıyormuşum bunun için. Yapmadım cidden ama yanlış olduğunu düşündüğüm için değil. Babamın parasını zar zor okuttuğu parasını kimseyle harcayamam özellikle geçici eğlence için asla . Off nefret ediyorum insanlardan..

Lise yıllarımda ablamın sağlık sorunları başladı.Ve üniversiteyi bitirene kadar devam etti. Ablam psikolojik bunalıma girmişti. Yani özellikle köyde yaşıyorsanız bunu anlayacak hiçbir insan yoktur. Babama okuldan ayrılmak istediğini söyledi ama ablam o kadar başarılı biriydi ki başta ben hiç istemedim. Ne olurdu sonra o kadar emek boşuna mı gidecekti. Anlayacağınız durumun ne kadar vahim olduğunu ben bile anlamamıştım. Bikaç yıl bu şekilde ben 3. sınıftaydım.Tekrar ayrılmak istediğini söylediğini hatırlıyorum. Masada yemek yiyorduk. Babamda alırsam ikinizi birlikte alırım dedi. Nasıl korktum ağladım ağladım ..O kadar hayalim vardı ne olurdu sonra …Zar zor ablamı ikna ettik ve o yıl liseyi bitirdi.Ama şu an diyorum ki keşke ona izin verseydik. Çünkü daha kötü oldu.Üniversiteye gitmek önemli mi sanmıyorum .Üniversiteyi hiç bitiremedi.En son geçen yıl ablama şizofren tanısı kondu.Ama şu an evde ailemle birlikte ve mutlu o kadar mutlu ki tedavisine devam ediyor.Bazı noktada insan şunu düşünmüyor değil.Ya biz ne için uğraşıyoruz .Ben mutlu olmak istiyorum ve hayallerimi gerçekleştirirsem mutlu olacağım .Ablam belki bunları istemedi ve biz onu zorladık. offf

Lise yılımın son yılı çok berbat geçti.Bir yandan sınava hazırlanıyorum diğer yandan ailevi sorunlarım var.Geceye kadar çalışıyorum.Ama uyuyamıyorum sonrasında ..Bir yıl böyle devam etti. Sınavlar geldi geçti. Hiçte istediğim gibi olmadı .Tekrar hazırlanma lüksüm yoktu.Çünkü hem hazırlanamam hemde akraba baskısı yüzünden ailem göndermeyebilirdi. Bende tercih yaptım. O yaza dair birşey hatırlıyorum.Benim akrabalar geldi bizim eve.Biliyorlar benimde üniversite için hazırlık yaptığımı aldılar annemi aralarına başladılar yok bu kızı dışardan okutun diğer türlü çok masraflı olur okutamazsınız.Aralarından bir tanesi yok ben okudum sende öyle okursun.Hem annenın yanında kalırsın.Ama cidden o görüntü aklımdan bir türlü çıkmıyor.Annemi aldılar aralarına torunu toprağı anneme anlatıyorlarda anlatıyorlar. Ya 7 8 yaşında bir çocuk ne bilir ya ne bilir? ! ağzım açık kaldı.Dedim ben normal üniversiteye gideceğim ne açık okulu .yok bu kafaya koymuş sen hiç anneni babanı düşünmüyor musun kızım felanlar filanlar … Okula başladım ve bölümümü üçüncülükle bitirdim. Ve geçen sene o kadın yanıma geldi .Kızına tanıtıyor beni .Bak kızım diyor bu ablan okudu sende okuyacaksın onun gibi demi ablası..bu insanlar ne demeli..

Okul yıllarımda en büyük hayalim olan Erasmus yaptım. Çok arkadaşım oldu.Birçok yer gördüm.Ve şu anda EVS yapıyorum. Hayallerim o kadar çok ki ama önce kendi mesleğimde çalışmak istiyorum bir süre..Eğer Türkiye’ye dönüp iş bulabilirsem çalışacağım. Para biriktirmek istiyorum. Sonuçta para önemli 🙂

Şimdi buraya kendi hayatımı kısaca anlatmaya çalıştım.Cidden kimseye aldırmayın, ne yapmak istiyorsanız onu yapın. Geriye dönüp baktığınızda dolu dolu bir hayat görün.Bu sadece gezip görmek değil.Eğitim alın ,insanları anlayın,yardım edin,empati kurun ne bileyim.Ama beklemek ya da başkalarını dinlemek sizi asla bir yere götürmez.Ben dinlemedim.Ve asla pişman değilim.Bu benim hayatım ve hiçkimse karışamaz.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir